Olne-Spa-Olne 2013

Olne-Spa-Olne 2013

Als je mij vraagt waarom, zal je het antwoord waarschijnlijk niet begrijpen

 

’33 gehad’ Whatsapp ik naar huis. Het is 11:20 uur en ik ren al 3:15 uur. Geen idee of mijn vrouw al wakker is aangezien die gister een feestje had. Mijn dag begon om 6:00 uur toen de wekkers gingen. Maarten en ik zijn zaterdag afgereisd naar Olne om fris en fruitig op zondag om 8:00 uur aan de start te staan van de klassieke trail Olne-Spa-Olne (OSO) in België. Op zaterdag ontmoeten we meerdere facebook bekenden en andere inspirerende lopers en weten we bij het diner 3 speciale Leffe’s weg te werken, net eentje te veel eigenlijk. Hoe dan ook, 6:00 uur gaan die verrekte wekkers en begint de racedag. Tassen staan al uren te wachten, bidons zijn gevuld, kleding was reeds ernstig bediscussieerd, alleen nog ontbijten en naar de start rijden. Het wachten op het startsein ging prima door de nodige bekenden en redelijk ontspannen begint de race een minuut of 8 te laat, maar dat deert niet. Nooit heb ik verder dan 57km gerend en vandaag worden het er 69. Toch? Mijn fouten tijdens eerdere trails heb ik overdacht en deze keer ga ik het goed aanpakken. Niet te hard starten, je moet immers een uur of zeven. Goed drinken en vooral goed eten!

Maarten en ik lopen lekker, ergens vooraan zodat we niet uit ons tempo worden gehaald door medetrailers. Verwachting is dat we bij de eerste 50 zullen eindigen en het veld bestaat uit 500 lopers. Het gaat prima en we leggen de eerste 21km binnen 2 uur af. Das eigenlijk toch best rap op een parcours van 69km met klimmen en afdalen. Ik merk dan ook dat ik lekkerder loop als ik iets vertraag en verlies Maarten langzaam uit het oog. Tot zo ver de gezamenlijke OSO. Mijn eigen wedstrijd is begonnen. Ik zit op een derde en hoe voel ik met eigenlijk? Best goed! Beentjes oké, ademhaling oké, niet te warm of te koud, ff eten, ff drinken, rugzak weer goed en doorgaan. Weer ff eten en drinken en tijd voor een appje, ’33 gehad’. Ik sta bij de tweede verzorgingspost gooi nog twee bekertjes sportdrank naar achter en ren weer verder. Ben al bijna op de helft en voel me fysiek en mentaal nog sterk. De omgeving is mooi en variërend van kleur door de herfst. De paden wisselen van single tracks tot boswegen en stukken asfalt met hier en daar een dorpje. Zo nu en dan kom ik wandelaars tegen die vriendelijk en motiverend ‘Courage’ roepen, waarop ik reageer in vloeiend Frans ‘merci’. Ik loop de hele race niet echt alleen. Voor en achter me zie ik geregeld andere trailers. Het valt me op dat ik maar weinig trailers inhaal, blijkbaar is iedereen goed getraind en weet iedereen ook goed met zijn krachten om te gaan. Gelukkig lukt mij het ook deze keer en ik blijf maar rennen. Zelfs na 44km ren ik nog steeds omhoog en omlaag en de beentjes voelen goed! In gedachten over het gevoel in mijn benen zie ik een medetrailer wandelen en ik neem me voor te vragen hoe het gaat. Een uur geleden werd mij dat ook gevraagd en ik kon dat wel waarderen. Wederom in fantastisch Frans zeg ik tegen de man ‘ça va?’ Waarop de man in vloeiend Frans een heel verhaal begint af te steken. Oeps. ‘English’ vraag ik. ‘No, cést ça va’ zegt ie. Ik maak dat ik wegkom en voel me stom. Had ik nog door moeten vragen in gebrekkig Frans? Niet veel verder krijg ik de kans om het goed te maken als ik al wandelend wat eet en de Belg naast me komt lopen. Hij geeft aan dat ie het koud heeft en gaat stoppen. Waar dan, stoppen?? Ik weet echt zo onwijs niet waar ik ben. Ik begrijp dat ergens verderop een auto staat ofzo en wens hem succes, ik ga verder en moet nog 25km. We gaan weer omhoog en omlaag, door de modder, het gras, over bladeren en glibberige stenen, niets houdt mij vandaag tegen ik heb al bijna 55km gelopen en still going strong! En dan een steek! Niet in mijn zij, maar in mijn knie! Fack that, gaat alles goed, raak ik geblesseerd zonder aankondiging? Ik strompel een beetje door en maak nog enigszins hardloopbewegingen. Nog 14km te gaan, dat wordt horror als die pijn blijft. Na een minuut of twee ebt de pijn weg, mijn geluk kan niet op! Ik scan alles nog eens, geen pijn meer in de knie, bovenbenen begin ik te voelen, ademhaling gaat goed, rugzak goed. Ik merk dat het tempo weer een stukje omlaag gaat, maar dat ik nog steeds kan blijven rennen, omhoog en omlaag. Grap is dat ik omhoog mensen inhaal en naar beneden word ingehaald, heb simpelweg de kracht niet meer om snelheid te maken naar beneden. Gestaag zie ik de kilometers voorbij gaan en de teller gaat de 60 voorbij, wauw! Das van Amsterdam centrum naar Den-Haag centrum, cool! Op 63km loop ik de 4^de verzorgingspost voorbij, ik hoef niks meer te eten of drinken, ben er immers bijna. Het rekenwerk is ook al een uurtje aan de gang, ik finish binnen de acht uur en ben voor het donker binnen, het gaat lukken!! Mijn horloge piept, 65km gehad. Ik loop door de modder tussen de weilanden, maar waar ligt Olne? Recht voor me, over de heuvel naar beneden en weer naar boven? Ik denk van wel. Maar dan op 66km lijk ik iets te horen wat op een omroeper kan duiden, het is geen illusie, ik hoor het echt. Een paar honderd meter verder zie ik ook daadwerkelijk de finish aan mijn rechterhand liggen. Maar ik moet nog 2km verder?! Zou ik dan nog met een sadistische lus naar  de finish worden geleid? Gelukkig niet, ik loop Olne in, bocht naar rechts, bochtje naar links en daar is de finish! Ik heb het gehaald, ik ben binnen!! 7 uren en 15 minuten had ik nodig voor 67, 68 of 69km. De meningen zijn verdeeld over de afstand. Drie vrouwen waren mij voor, waaronder Mildred Haans die als eerste vrouw finishte in 6:43. Ik kan in ieder geval zeggen dat ik rond km 20 een stukje met haar ben opgelopen. Mijn maatje Maarten Schön bleek gestaag te zijn doorgehobbeld en is gefinisht in 6:30 als 9^de! Wat een topprestatie! Zelf eindigde ik als 45^ste in de overall ranking van deze editie met 404 finishers.

 

Als je mij hebt gevraagd waarom, begrijp je het misschien nu?!

Trail des Fantômes 17 augustus 2013

Trail des Fantômes 17 augustus 2013

 

Het is gezellig en er heerst een opgewekte sfeer om 6.55 uur ’s morgens onder zo’n 170 lopers (trailrunners) die aan de start staan van de Trail des Fantômes. Bijna al deze lopers hebben zich gehuld in het blauwe verplichte start shirt, en het oogt professioneel. Ik zie de nodige bekenden en wissel wat succes en veel pleziers wensen uit. De race director spreekt nog wat woorden, telt af en iedereen telt mee. Start! De 170 lopers starten juichend aan het 50km avontuur met 2400 hoogtemeters.

Ik ben vooraan gestart, vind ik fijn, lekker de ruimte in het begin. Ik voel me fit en heb een soort van tactiek waar je wat vraagtekens bij kan zetten. Simpelweg vooraan starten en vooraan blijven tot het niet meer gaat. Temperatuur is goed en na een km mogen we meteen aan de bak. Flink steile klim waar hardlopen al meteen onmogelijk wordt. Hartslag naar de 180 en beentjes meteen onder protest de verzuring in. Denk dat de organisatie hiermee bedoelde te zeggen dat je niet moet denken dat het een rustig loopje wordt en dat al die Hollanders beter kunnen omdraaien omdat er geen bergen zijn in flatland! Ik negeer deze redelijk duidelijk waarschuwing en knal lekker door, deze keer naar beneden. Wat gaat het lekker en wat is het hier mooi!! De klimmetjes en afdalingen volgen elkaar snel op en zelfs het zonnetje begint te schijnen. Zo nu en dan vang ik nog een glimp op van een loper voor me of achter me. Ik waan mij vaak alleen op het pad en des te meer tijd er verstrijkt des te minder medetrailers je ziet.

De omgeving is prachtig en zo nu en dan krijg je een vergezicht als er een top bedwongen is. Stoppen doe ik echter niet, omdat je toch zo snel mogelijk van punt a naar b wil. Na een km of 15 kom ik bij de rivier, ik moet naar links terwijl de 25km route naar rechts gaat. Nu begint het echt realiseer ik me. We worden getrakteerd op een mooi vlak pad langs de Ourthe, maar dat was slechts ter verleiding. Al snel moet er een nieuwe berg bedwongen worden en begint mijn snelle start zijn tol te eisen. Ik loop nu een uur of twee en realiseer mij dat er nog een uur of 4 te gaan zijn. Ik zet de afdaling in, steil stuk waarbij het soms lastig is je evenwicht te bewaren en bomen op mijn pad meermaals worden geknuffeld. Zonder noemenswaardige verwondingen weet ik de oever van de rivier weer te bereiken en kijk uit naar een vlak stukje pad langs de rivier. Echter is dit stuk Ardennen blijkbaar in de vergetelheid geraakt en is er van ‘vlak pad’ weinig te vinden. Over rotsen, boomwortels en omgevallen bomen ploeter ik mij een weg voorwaarts totdat het oranje lint van richting verandert en mij naar de overkant van de rivier stuurt. Ik stap de rivier in (meter of 50 breed) en hoop dat het aan de overkant wat milder is qua trail. Aan de overkant gekomen is het een herhaling van de voorgaande km’s. Mooi stukje vlak om je te verleiden, gevolgd door soort van geitenpaadjes waar een geit het nog moeilijk heeft. Voordeel van dit soort uitdagingen is dat je vergeet na te denken over afstand en tijd en alleen maar bezig bent met je niet bezeren. Ik weet ook dit traject af te leggen zonder problemen en kom op een iets relaxter stuk van de trail terecht. Ik begin wat te vertragen en word zo nu en dan ingehaald. Nog geen bekenden, gaat nog prima. En dan, ja hoor, is ie weer Maarten. Hey daar ben je al, zeg ik. Ja, jij gaat ook altijd te hard van start, moet je niet doen joh, zegt Maarten. Ff noteren en in mijn kop prenten, les 1 voor vandaag!! Niet te hard starten sufferd! Maarten loopt mij er altijd uit, en gaat dat vandaag dus weer doen. Ik heb er direct vrede mee en sla zijn aanbod om aan te haken dan ook resoluut af, gaat um nie worden. Even verderop bij verzorgingspost 2 op de 24km kom ik Maarten nog even tegen. Terwijl wij nog wat van gedachten wisselen, stormen er binnen 2 minuten de eerste 3 vrouwen voorbij. Ik meld het Maarten die snel de achtervolging inzet (op 1 na weet hij ze bij te halen J).

Stage 3 is begonnen van verzorgingspost 2 naar 3. Slechts een kleine afstand van 8km… De afwisseling in natuur is prachtig en de paden zijn fantastisch uitgekozen door de organisatie. Je waant je alleen, maar realiseert je dan dat er nog 169 lopers op hetzelfde paadje rennen ergens voor je en achter je. Soms zie je er eentje en dan weer minuten lang hoor je ze alleen aan de andere kant van de rivier. Heel surrealistisch om te beseffen dat als je stopt met rennen er het komende uur 150 trailrunners voorbij komen. Want iedereen volgt hetzelfde pad, net zo lang als ze kunnen of totdat ze onder de ereboog door rennen, en niet meer verder hoeven. Dus je rent door, want daarvoor ben je gekomen, of je wandelt door, want dan kom je ook vooruit en elke stap is er 1. In gedachten verzonken, de afstand aan het vervloeken, het ultralopen aan het afzweren, hoor je iets ritmisch achter je. De zoveelste renner die je komt inhalen. Het kan me niets schelen, dit is mijn tocht en mijn lichaam is moe en doet zeer. Ik moet nog een km of 21 en het besef dat ik daar nog wel eens 3 uur over kan gaan doen, valt me zwaar. Mijn lichaam was toch goed getraind? Heb ik het dan toch onderschat? Ik moet nu echt een mentale uitweg vinden en weer een ritme zien te vinden. Het gaat moeizaam, maar ik dribbel weer, uiteindelijk ben je dan sneller bij de finish is de achterliggende gedachte. Verzorgingspost 3 is bereikt, yes! Eten, drinken en ff zitten. Neem maar gewoon ff de tijd en maak een praatje met een paar andere lopers. Terwijl ik daar bijkom, komt er een zeer fris en fruitig ogende Chris van Beem aangerend. Hij beaamt inderdaad dat hij zich ook daadwerkelijk zo voelt en gaat al snel weer verder. Ga je mee, vraagt hij. Ik moet deze invitatie helaas afwijzen omdat ik 2km nodig heb om vanuit strompelgang naar dribbel te gaan.

Stage 4 wordt dus in strompelpas ingezet en het leuke is dat stage 4 ergens samenkomt met de 25km, die 3 uur later is gestart. De organisatie dacht vast dat we nog fit zouden zijn tussen km 33 en 45 en bouwde de nodige klim/klauter paadjes in. Het eten en drinken bij de verzorgingspost had met goed gedaan en ik wist aardig vooruit te komen. Ik had weer ritme, jippie! Rond de 37km stopte mijn GPS horloge ermee, batterij leeg. Had niet op een beter punt gekund, nu wist ik niet meer hoe ver ik was en kon ik tijd en afstand loslaten. Dit was mijn volgende les in de zware trail. Let it go and go with the flow. Zodoende kwam ik op de 25-50km samensmelting en wist ik dat het einde nabij was. Nog een paar klimmetjes en ik kwam aan bij verzorgingspost 4 op de 45km. Ff wat eten en drinken, links omhoog kijken of je de laatste ‘real Bitch’al kon zien en gaan!!

Stage 5 van km 45 naar de finish. Een laffe 5km? Dacht het niet. The real Bitch is mijn naam voor ‘The Wall’. Een aller laatste klim die na elke bocht een volgend steil stuk kent. Volledig gesloopt, bezweet en uitgeput kwam ik boven. Euforie op de top, want nu was het nog 4km afdalen, door de rivier en langs de camping en klaar is klara. Ik bleef rennen en vorderde traag maar gestaag. Enkele lopers met een blauw shirt (50km) haalde mij nog in, maar het deerde niet. Ik herkende de laatste steile afdaling van vorig jaar en maakte de nodige adrenaline aan. Nog 5 minuten volle bak! In de afdaling haal ik twee oranje in en daarna twee blauwe, hoppa! Beneden meteen de rivier in en nog twee blauwe voorbij. Ik klim de rivier uit en zet nog even aan. Met een verbeten gezicht leg ik de laatste 300m af en transformeer het verbeten gezicht naar een brede lach. I did it! 6:37uur over 50km gedaan. En geëindigd op een eervolle 50^ste plek! Tot volgend jaar!

Organisatie en vrijwilligers, hartelijk dank en petje af!

@RunningVis

Marek Vis

 

BEAR TRAIL 2012

Bear Trail, 27-okt-2012

Het is half acht in de ochtend als ik bij mijn hotel in Valkenburg de ramen moet krabben, voordat ik op weg kan naar Voeren (BE), waar de start van de eerste editie Bear Trail is. Ontspannen rijd ik per navigatie naar de bestemming. Ik ben goed voorbereid in alle opzichten, training, strijdplan, eten, drinken, kleding, dik op tijd. Daarnaast zijn de weergoden ons goed gestemd, temperatuur iets boven 0 en strak blauwe lucht, wat wil je nog meer. Direct bij aankomst is het goed geregeld qua parkeren, vervolgens het startnummer ophalen ook prima. Ik kom een aantal bekenden tegen waaronder Chris van Beem (www.trail-running.nl), Carlo en Maarten. Met Maarten had ik afgesproken te starten, echter vrees ik dat hij te snel voor mij gaat. Ik drentel nog een paar keer heen en weer tussen auto en heerlijk warme kantine voordat het vijf minuten voor de start is. Tijd om positie te kiezen in het startvak. Niet heel boeiend deze keer, omdat de te volgen strategie is, uitlopen, genieten en heel blijven. Want het is 57km heuvel op en af en als je enigszins vrolijk de laatste 20km wil rennen, moet je doseren……Niet mijn sterkste punt.

Het aftellen is begonnen en we mogen vertrekken, whoehoe! Koud, maar dat hindert niet, na een minuut of 20 word je warm. We rennen een stukje om een voetbalveld, draaien de weg op, even later een boerenpad op en binnen 2km lopen we als een sliert achter elkaar op een zogenaamd ‘single track’. Maarten en ik lopen samen en de kilometers vliegen voorbij aangezien we er flink op los ouwehoeren over, uiteraard, hardlopen. Gestaag worden de gesprekken korter, vooral op de klimmetjes. Ergens bij 15km kan ik even niet doseren en haal ik verschillende lopers in bij een flinke klim. Ook Maarten laat ik dan achter me, die zal mij ergens in de wedstrijd waarschijnlijk wel oprapen en vertellen dat ik te hard ben gegaan J Ik loop een aantal km een tikkeltje harder, omdat de energie er is, echter maan ik mezelf ook te vertragen, omdat ik lekker wil lopen en niet gehaast, laat staan de laatste 20km wandelen omdat ik weer zo nodig sneller moest en dan niet meer kan! Rond de 20km krijg je een keuze, links of rechts. Rechtsaf betekent 37km, linksaf 57km. Zonder twijfel ga ik links en meteen krijg ik een boost, mijn Bear Trail begint! Ik zie geen lopers meer om me heen en ben volop in de natuur. Prachtige bossen in herfstkleuren worden afgewisseld door groenwitte weilanden van de rijp met her en der een koe. Mensen kom je bijna niet tegen, laat staan een auto. Mijn gedachten dwalen zo nu en dan af, maar ik moet bij de les blijven om geen richtingaanwijzingen te missen. Rond de 26km kom ik bij de tweede verzorgingspost. Daar ontmoet ik Ines, de eerste vrouw. We praten wat en kiezen wat te eten en drinken als Maarten aankomt, gezellig. Met zijn drieën gaan we verder, maar ik begin al snel aan het tempo te twijfelen. Ines wil blijkbaar eerste vrouw blijven en houdt een flink tempo aan. Maarten en ik laten haar gaan, ieder zijn/haar tempo. Echter halen we Ines elke keer weer bij op de klimmetjes waardoor we toch soort van samen een kilometer of 7 afleggen. Zoals te verwachten is bij dit soort activiteiten, blijf je niet tot het einde samen lopen. Vanaf de 32km was dat ook het geval voor ons. Maarten versnelde en zag ik pas weer na de finish. Mijn lichaam voelde nog goed en mentaal ging het ook goed. Tussen de 32 en 40km was het nodig zo nu en dan even wat te eten. Tevens moest ik er voor zorgen dat ik niet in paniek raakte na 36km omdat ik nog een halve marathon voor de boeg had. It’s all in the mind! Ik kreeg het voor elkaar het niet groter te maken dan het was en kilometer voor kilometer ging voorbij. De fantastische omgeving en afwisselende paadjes zorgen ervoor dat je afstandsbesef totaal vervaagd. Het lange rennen brengt je in een roes waarbij alertheid wel een vereiste is vanwege de richtingaanwijzers en het soms verraderlijke parcours met losse stenen, verstopt onder de bladeren. Desalniettemin stuur je je lichaam niet meer bewust aan en vervaagd de pijn. Als je geluk heb kan je zelfs in een ‘flow’ terecht komen, waarbij alles vanzelf lijkt te gaan, Chris lijkt dat gehad te hebben, schrijft hij in zijn verslag van de Bear Trail. Zo ver kwam het bij mij niet. Ik kwam bij de derde en laatste post en reageerde verbaasd. De post zou op 44km staan en mijn klokje gaf 41km aan?! De verzorgingspostbemanning vertelde mij dat het toch echt niet meer dan 14km was naar de eindstreep. Ondanks dat ik erg genoot van de tocht, klonk dit toch als muziek in de oren. Echter bleef ik sceptisch en hield ik mijn eigen afstand aan om te voorkomen dat ik een heuse struggel zou krijgen aan het einde van de trip. De endorfine stroomde na 4 uur flink door mijn aderen, dus ik grapte en lachte een paar minuten met de verzorgingspostmensen en….jawel Ines. Zij en ik liepen nog steeds ongeveer even hard. En zij was nog steeds eerste vrouw. Aangezien ik in een aantal eerdere loopjes ben afgetroefd door de eerste vrouw, leek het mij nu wel leuk om de eerste vrouw af te troeven. Ik vertrok iets eerder dan Ines en heb haar voor het laatst gespot op de 46km. Nu moet je niet denken dat ik heel dwangmatig probeerde haar voor te blijven, want daar heb je simpelweg geen energie meer voor. Iedereen loopt zijn/haar eigen wedstrijd en is in de basis alleen zijn/haar eigen concurrent. Goed, 46km dus, tijd voor een foto met brede grijns want ik rende nog steeds. Het aftellen was begonnen met een marge van 3 omdat de verzorgingsmensen zeiden dat het nog 13 a 14km was en mijn Garmin zei nog 16. Net voor de 50km haalde ik zowaar twee lopers in. Sinds de 32km had ik alleen Ines zo nu en dan gezien, dit was een rare gewaarwording, maar wel lekker. Garmin zegt 50km!! Wauw dat is toch gaaf en ik ren nog steeds. Zou het zo zijn dat ik redelijk zonder problemen deze hele tocht ga volbrengen? Het rennen gaat over in lopen, want ik moet weer omhoog. Heel belangrijk in deze sport is om omhoog te wandelen. Gaat net zo snel als rennen en kost minder energie. Ik betrap mezelf erop dat ik durf te denken dat het de laatste klim kan zijn als de verzorgingspostmensen gelijk hebben, want dan was 50km reeds 53km en de laatste 3,5km is afdalen. Een beetje vertwijfeld begin ik aan de vals plat afdaling, maar realiseer me al snel dat het einde echt in zicht is. Ik ren het bos uit langs een akker en zie geen heuvels meer. Onder een viaduct door, nog een stuk modderpad (leuk voor de foto), bochtje links, bochtje rechts, dorpje in. En dan herkenning, hier heb ik al gelopen aan het begin van de tocht meer dan 5 uur geleden. Een vriendelijke richtingaanwijzende meneer geeft aan dat het nog 800meter is en stuurt me de juiste kant op. Ik zie het voetbalveld en voel de euforie van het volbrengen. Geen lopers voor me, geen lopers achter me, alle toeschouwers voor mezelf! Ik finish in 5uur22min. Wat een toptrail, toporganisatie, topweer, topdag, topgevoel!

En wat had Maarten Schön gelopen….5u04m hij voelde zich Bearesterk. En Ines van Rinsum kwam 5 minuten na mij binnen als eerste vrouw, waarmee zij zich kwalificeerde voor het WK Trailrunning! Hoe cool is dat!

 

Veluwezoomtrail 2012

Veluwezoomtrail 2012

Ergens in de winter heb ik me net als het voorgaande jaar ingeschreven voor de Veluwezoomtrail. Ik verheugde me er al maanden op omdat het zo zwaar, mooi, uitdagend en gaaf is. In april raak ik geblesseerd aan mijn bil/onderrug en vrees ik dat deelname er dit jaar niet inzit. Gelukkig heb ik een veerkrachtige bil en sta ik op 24 juni aan de start van mijn tweede Veluwezoomtrail. Via twitter heb ik contact met verschillende lopers die ook aan de start verschijnen. Ton en Gerard lopen samen ook de 53km.

Ondanks dat ik vorig jaar ook deelnam, ben ik behoorlijk nerveus. Vorig jaar was het warm en moest ik een enorme mentale strijd leveren om te finishen. Deze strijd herinner ik me nog als de dag van gisteren, en toen was daar de start!

Ik start vooraan en heb de ambitie een tijd onder de vijf uur te lopen. Tenzij het moeizaam gaat, dan gewoon extra genieten en uitlopen. De route gaat in tegengestelde richting van vorig jaar en het begin is pittig. Omhoog, omlaag, trappen, steile en gladde paadjes, na een paar kilometer krijg ik al het idee dat ik me vergist heb in mijn tijdsdoel en het doel überhaupt om dit ding uit te lopen! Ik weet dat de strijd die mentaal gevoerd moet worden, van nog groter belang is dan de fysieke strijd en loop geheel mijn eigen tempo. Zo nu en dan wordt ik ingehaald en zo nu en dan haal ik iemand in, ik lig 14^de. Na een kilometer of 16 begin ik voor het eerst mijn benen te voelen. Ik gooi er eens een rekensommetje uit en kom al snel tot de conclusie dat ik nog maar 37km hoef af te leggen. Wat ik al aangaf, mentaal dingetje dat ultrarennen. Zo gezegd zo gedaan, visie aangepast en verder gaan want over 2 a 3 km zou de eerste verversingspost moeten zijn. En jawel hoor tegen km 19 aan de verversingspost. Stukkie banaan naar binnen en twee bekertjes sportdrank, binnen een minuut was ik weer op weg. Na een paar honderd meter komt de volgende mentale tweestrijd, links of recht….Deze trail heeft namelijk ook een 27km variant die linksaf buigt. Aangezien ik me nog redelijk prima (best oké dus) voel ga ik naar rechts de berg op. Lelijke lange klim die veel van de benen vergt. Het echte werk is begonnen, let the game begin! Is dit niet het punt waar ik vorig jaar voor het eerst moest gaan wandelen? Ja zeker, en nu ren ik nog! En zo schoven de kilometers voorbij. Daar heb ik gewandeld en daar en daar. En ineens kwam het besef weer naar boven om ook te genieten van de omgeving, van de bossen, de heidevelden en de tjilpende vogels ondanks al die regen. Wat een mooi gebied! Het is alsof je opgaat in je omgeving, alsof je er één mee wordt. Rond km 26 spat de eenwording met de omgeving weer even uit elkaar omdat je een snelweg onderdoorgaat, gevolgd door een rondje van 5km en dezelfde snelwegonderdooorgang. Dat 5km rondje is een erg eenzaam stukje waarbij regen en wind hun best deden me ervan te weerhouden mijn tweede Veluwezoomtrail uit te lopen. Blij dat die 5km achter me liggen, ren ik verder naar de tweede verversingspost (zelfde als de eerste) op 38 a 39km. Gaat ie goed vragen ze mij, mwa reageer ik. Mijn benen hebben hun beste tijd gehad en ik ben ook wel klaar met die takke regen. Een bekertje sportdrank erin en weer verder, nog maar 15km, kleine mentale opkikker, meer dan 1,5uur kan het niet duren. Ietsiepietsie verder word ik ingehaald door de eerste vrouw. Damn, ik wilde voor alle vrouwen blijven. Maar knoop in je oren, loop je eigen wedstrijd en vooral je eigen tempo. Op km 40 hobbel ik lekker over de hei en het weer wordt nu echt bagger. Full exposure wind en regen, koud en moe, nog 13km, nog 13km. Red ik dat eigenlijk wel, mijn tempo zakt, ik wil niet meer. Welke opties heb ik? Doorrennen of doorlopen? Zo in gedachten verzonken ren ik minuten achtereen totdat ik bij een kruising kom. Onthutst zoek ik naar de aanwijzingen, waarheen!!! Ongeloof, pijn, horror, drama, woede, onmacht, ik ben verkeerd, ik heb een afslag gemist!! O MY GOD! Ik ren een stukje terug en zie nog twee man aankomen. Ben ik toch wel goed? Ik ren weer terug naar de verkeerde kruising. Niks niet geen aanwijzingen. Vloekend sta ik op de kruising en er komt een busje van de organisatie aan. Ben je verdwaald? Ja inderdaad. Je moet terug……….

Ik heb niet in het leger gezeten, maar wel verhalen gehoord van uitgeputte soldaten die bij de kazerne komen en dan nog een uur moeten lopen. Dat moet ongeveer zo voelen. De moed zonk naar mijn tenen omdat ik volledig was ingesteld op nog 11km. Nu werden dat er nog 15! Een half uur had ik nodig om mezelf mentaal te herpakken. Part of the game, laat je niet kennen en loop gewoon uit. Opgeven is geen optie. In een tempo van 8,5km/u vervolgde ik hardnekkig mijn weg en schuifelde de kilometers beetje bij beetje voorbij. Op een gegeven moment leek het zelfs alsof ik geen pijn meer in mijn benen had en weer energie kreeg. Ik begon zelfs weer mensen in te halen. Mijn totaal negatieve blik op het verkeerd lopen, veranderde in een positieve blik op een nog nooit-zo-ver-gelopen afstand. Ik babbelde nog wat met een snelle marathonloper die zich totaal verkeken had op de trail, alvorens hem te passeren. Zowaar kwam er een punt waarop iemand van de organisatie zei dat het nog maar 700 meter was. Ik was verbaasd aangezien mijn gps iets meer dan 54km aangaf, en de trail 53km zou moeten zijn, en ik 4km extra had gelopen. Op de een of andere eigenaardige manier heb je voor de laatste kilometer altijd dat beetje extra en ik kwam fris en fruitig over de finish! Blij, sip, voldaan, ontdaan, tevreden, ontevreden. Mijn gps gaf 55km aan terwijl het dus 57km had moeten zijn. Ik laat het in het midden en zet in mijn logboek 56km in 5:21:56.

Een minuut of 10 na mij hebben ook Ton en Gerard het weten te redden. Moe maar zeer voldaan werd er met een alcoholvrij witbiertje geproost op de toch wel eigenzinnige prestatie van een ultratrail (kleintje onder de ultra’s).

Ik ben weer een mentale strijd rijker en ben juist nog meer gecharmeerd van de ultra(trail).

Veluwezoomtrail bedankt en tot volgend jaar!

Marek Vis (@RunningVis)

Marathon Spijkenisse

Een maand of 2 geleden ben ik begonnen met Twitter, en dan specifiek voor hardlopen. Ik mijn sociale netwerk raakt men verveelt van verhalen over trainingen, snelheden en wedstrijden over hardlopen. Op Twitter kom ik mensen tegen die nooit verveelt raken van hardlopen, maar dezelfde passie delen, want dat is het 'Passie'. Na een aantal Tweets kwam ik reeds in aanraking met een zeer enthousiaste twitteraar, Martin. En zodoende ook werd ik attent gemaakt op de Sparkmarathon in Spijkenisse. Een week of zes geleden liep ik 18km en kwam ik fluitend thuis. Twee dagen later liep ik diezelfde 18km iets harder, en kwam ik weer fluitend thuis. Ik had een besluit genomen, ik ga nog een marathon lopen in 2011 en dat wordt die in Spijkenisse. Om een lang verhaal kort te maken, ik trainde naar eigen inzicht zes weken en stond gister aan de start. Vooraf eerst nog even kennis gemaakt met een aantal twitteraars, Martin, Yvonne, Richard, Gerard erg leuk om iedereen in RealLife te zien.

Nadat ik in de kleedkamer mijn tas heb weggezet ben ik iedereen kwijt en loop ik naar de start om plaats te nemen bij een 3:15 pacer. Ik kijk wat om me heen en hop wat op en neer. Voel me goed, geen zenuwen en dan het startschot, we gaan op weg. De opstelling bij de start blijkt goed. Weinig mensen zijn aan 't inhalen en na een ronde atletiekbaan snellen we het sportterrein af. De eerste kilometers gaan prima, en ik loop een stukje voor de 3:15 pacers. Als ik dit volhoud heb ik een dik PR te pakken. We draaien naar links, naar rechts en nog een aantal bochtjes door beschut gebied en dan ineens op een onbeschutte weg tegen de wind in met een te donkere lucht op de voorgrond. We lopen naar de donkere lucht toe en de lucht komt onze kant op. Drie hagelstenen kletteren in mijn gezicht gevolgd door nog enkele duizenden. Ik ben net de 4km gepasserd en moet er dus nog 38! Wat moet dit worden mijn armen voelen ijskoud en mijn borst ook. De hagel ontneemt me het zicht en ik zwoeg door, het lijkt een eeuwigheid te duren. Plotseling een flits, direct gevolgd door een knal, mijn hart slaat een paar slagen over. Ik stel mezelf gerust met de gedachte dat ik er toch niets van merk als ik word geraakt door de bliksem. Ergens tussen de 5 en 6km ben ik uit de hagelbui. Een snelle rekensom doet me concluderen dat ik niet meer dan 7 minuten in de hagel geploeterd heb. Valt eigenlijk wel mee dus en ik verhoog mijn tempo om weer warm te worden.
Op de kaart had ik reeds gezien dat rond km 7 de wind in de rug komt en dankbaar draai ik naar links bij de 7km. De volgende kilometers zijn een genot en ik kom op 15km door op 1:08:08. De daarop volgende 5km zijn een stukje minder, aangezien de route weer tegen de wind indraaid en ik alleen loop. Zo eigenwijs als ik ben wil ik voor de 3:15 pacer blijven lopen en verbruik ik veels te veel energie in die 5km (ik blijf er wel voor). De halve marathon zit erop in ongeveer 1:36:30 en de 25km kom ik door op 1:54:13. Het blijkt ook een erg ambitieuze tijd, want een paar honderd meter verder moet ik aansluiten bij het passerende 3:15 groepje. Na een km moet ik hen echter laten lopen omdat de vermoeidheid mijn ambitieuze brein in de steek laat. Ik realiseer me dat de echte strijd is begonnen. Km 30 passeer ik in 2:17:41, kon ik dit tempo maar volhouden....Na het 30km punt realiseer ik me weer wat Richard voor de wedstrijd tegen me zei; 'de marathon begint pas bij 30km'. Ik weet dat hij gelijk heeft, maar wil mezelf niet gek laten maken en begin aan mijn strijd. Nog 12km te gaan, das ongeveer een uur. Kilometer voor kilometer passeer ik de bordjes en zie ik dat mijn tempo nog steeds ongeveer 12km/u is. Een PR zit er nog steeds in. Op 35km neem ik mijn 4de en laatste gelletje met caffeine, voor een laatste boost. Mijn kuiten staan op springen en de kilometers lijken tergend langzaam te gaan. Ik ben niet de enige want vanaf km 38 begin ik ineens weer mensen in te halen. Dat voelt goed zeg! En het zijn nog maar 4 kilometers, das niet langer dan 22 minuten, toch?! Net voor km 40 zie ik in een bocht een bolletjes trui achter me. Voor de kenners, dat kan alleen maar Rene zijn. Direct besluit ik dat hij mij niet meer gaat inhalen en ik geen gas. Ik haal ergens energie vandaan en passeer weer iemand die even wandelt. Ik moedig hem aan dat het nog minder dan 10 minuten is en ren door. Km 41, nog eentje en een beetje. Ik wil opgeven en ik wil harder, een wirwar van emoties en tegenstrijdigheden. Dan de verlossende atletiekbaan van Spark en ik geef nog een laatste keer gas om uitgeput en voldaan over de finish te komen in 3:20:51. PR marathon is gezet! Richard feliciteert me en even later komt Rene over de finish. Ron komt me ook begroeten/feliciteren, had zin om al die twitteraars even aan te moedigen. Ik wilde wachten op Martin, maar de kou duwde me richting kleedkamer waar me een koude douche wachtte, shame on Spark! Met al mijn warme kleren aan strompelde ik een kleine 20 minuten later naar de kantine om Martin te feliciteren met ook zijn PR. Vermoeid, voldaan en kapot zaten we daar temidden van Yvonne, Cindy en een vriend van Martin. 2011 is PR-technisch afgesloten! Op naar 2012 en een marathontijd van 3:05:00!

30km - 10 rondjes van 3km

De laatste lange duurloop voor de Sparkmarathon moest gelopen worden. 30km leek me prima en dan een groot gedeelte daarvan in mijn geplande marathontempo, 13km/u. Flinke uitdaging, aangezien ik zondag nog 15km voluit heb gerend in wedstrijdverband.
Via afstandmeten een mooi rondje uitgezet zonder oversteken en alleen over fietspaden, prima. Als ik geen zin meer zou hebben zou ik binnen 1,5km thuis zijn, waar ik ook was. Uiteraard ging dat niet gebeuren want je bent in training voor een marathon en dat neem ik serieus.
De eerste 2 rondes ff niet te gek op 11,4km/u, daarna 2 rondes op 11,8km/u, daarna 2 op 12,2km/u en de laatste 4 gezellig op 13km/u. Totale duur 2:26u.
Echter zou ik Marek niet zijn als het toch net ff wat sneller ging. Hieronder mijn tijden:

01: 15:37 11.53/u
02: 15:45 11.43/u
03: 15:06 11.92/u
04: 15:01 11.99/u
05: 14:27 12.46/u
06: 14:19 12.57/u
07: 13:28 13.37/u
08: 13:33 13.28/u
09: 13:41 13.15/u
10: 13:04 13.78/u

Totaal 2:24:00u 12.50/u 4:48min/km

Denk dat ook dit een soort van onofficiceel PR-etje is. Nu maar ff 12 dagen niet te veel lopen en wachten op de Sparkmarathon. Ben er klaar voor !!!!!!

Lange duurloop in de spits

In de aanloop naar de marathon in Spijkenisse moest er natuurlijk een flinke duurloop worden ingepland in de laatste weken. Vandaag die uitdaging. Vorige week bijna 30km gerend zonder problemen, vandaag stond er 34,2km op het programma. Gepland tempo 11.4km/u ofwel totale duur 3uur.

Het eerste uur rennen was heerlijk. Op de weg was hetrustig en het zonnetje scheen. De tempoloop van gister voelde ik niet eens in mijn benen. In 58:30 had ik 11.4km afgelegd. Uur twee brak aan. Na een minuut of 20 even de blaas legen en een fotootje met ondergaande zon op Twitter gezet. Voelde me prima. Enkele minuten later naderde ik de A4. Een stukje erlangs, erover, en weer erlangs. Voelde me longen samenknijpen van de uitlaatgassen en besefte dat mijn timing niet ideaal was spitstechnisch gezien. Ik vervolgde mijn weg langs een doorgaande weg en droomde langzaam weg met de uitlaatgassen en auto's om me heen. Ineens een fietser, ziet er bekend uit......mijn vader!! Ff een praatje maken en weer verder. Mijn tempo lijkt nog steeds hetzelfde ik ben over de helft. Met schemering loop een wijk in. Ja hoor, jippie duizend fietsers en ik die moeten oversteken. Iedereen baalt van mij en ik van hen. Ik probeer me af te sluiten voor de drukte en kom via een andere wijk weer in enigzins rustig gebied. Ondertussen ben ik het twee uurs punt gepasseerd in 1:57. Ik zeg tegen mezelf dat de training nu pas echt begint en zo ook de psychologische spelletjes met jezelf. Ik deel het laatste uur op in 12, vervolgens visualiseer ik de route en probeer het aantal kilometers te plaatsen. Ik draai weer eens een drukke spitsweg op en stuit op een onaangenaam aantal fietsers die me verblinden met hun lampjes, maar ik ben weer 17minuten verder. Meer dan 45min is het niet meer. Vanaf het punt dat ik ongeveer op de 30km zit, besluit ik te versnellen!? Had ik Martin niet aangeraden rustig te doen tijdens zo'n duurloop?? Waarom ga ik dan versnellen?? Ik kan het niet laten en verhoog mijn tempo. Tevens besluit ik de 3 uur vol te lopen, ongeacht of ik die 34.2km al heb gehad. Ik reken weer flink en denk de 35km zelfs te kunnen halen. Op 34km besluit ik dat het over 200m mooi is geweest en ik finish in 2:57:53. Dik tevreden en met pijn in mijn benen.